Maciej Bukowiecki (ur. 7 lutego 1832 w Bugaju koło Miłosławia, zm. 21 grudnia 1896 w Wągrowcu) – polski duchowny katolicki, wieloletni proboszcz parafii farnej w Wągrowcu, dziekan dekanatu Łekno.
Był synem młynarza Walentego i Franciszki z Głogowskich. Wykształcenie zdobywał najpierw w szkole parafialnej w Miłosławiu, potem w gimnazjum w Trzemesznie (matura w 1852), wreszcie w seminarium arcybiskupim w Poznaniu i Gnieźnie. Święcenia kapłańskie otrzymał 8 czerwca 1856 i kilkanaście dni później rozpoczął posługę wikariuszowską w Bydgoszczy, gdzie był jednocześnie katechetą gimnazjalnym. 17 sierpnia 1860 został administratorem parafii farnej (św. Jakuba Apostoła) w Wągrowcu; był tamtejszym duszpasterzem do końca życia, od 1866 jako pełnoprawny proboszcz. Był także od 1880 dziekanem łekieńskim. Wykonywał obowiązki sędziego prosynodalnego, od 1895 nosił tytuł radcy duchownego ad honores.