Użycie silników o większej mocy niż w oryginalnym samolocie cywilnym wprowadziło problem konstrukcyjny, którego rozwiązanie stanowiło jedną z najbardziej charakterystycznych cech Ventury. Brytyjczycy chcieli aby nowy samolot wszedł do produkcji jak najszybciej, bez żadnych poważnych zmian do jego konstrukcji, ale użycie silników o większej mocy wymagało zainstalowania śmigieł o większej średnicy i przeniesienia gondoli silnikowych dalej od kadłuba. Aby tego uniknąć, zdecydowano użyć śmigieł o bardzo szerokich płatach (tzw. paddle-bladed) co wraz z bliskością końcówek śmigieł do kadłuba dawało im bardzo unikalny dźwięk, brzmiący zupełnie inaczej niż wszystkie inne ówczesne samoloty.
Szacowana osiągi samolotu, prędkość maksymalna 312 mil na godzinę, zasięg 900 mil i ładunek bombowy do 2500 funtów (odpowiednio 502 km/h, 1550 km i 1134 kg), były na tyle obiecujące, że British Purchasing Commission zamówił w lutym 1940 dwadzieścia pięć egzemplarzy tego samolotu.
Produkcję pierwszych egzemplarzy zlecono zakładom Vega, fili Lockheeda. Zgodnie z brytyjskimi zwyczajami nazewnictwa samolotów (aliteracja), samolot otrzymał nazwę zaczynającą się na literę „V” - Ventura (w wolnym tłumaczeniu „szczęśliwa gwiazda”).