Oblężenie Torunia – oblężenie, które miało miejsce w dniach 26 maja – 14 października 1703 roku podczas III wojny północnej. Wojska szwedzkie pod dowództwem Karola XII zdobyły wówczas ufortyfikowane miasto Toruń, bronione przez saskie wojska Augusta II. Miasto zostało zaatakowane ze względu na jego strategiczne położenie nad Wisłą, na szlakach komunikacyjnych łączących centralną Polskę ze Szwecją i Saksonią. Odsiecz nie nadeszła z powodów sporów między dowódcami oraz między królem Augustem II a szlachtą. Toruń ostatecznie poddał się po ostrzelaniu miasta ciężkimi działami oblężniczymi. Po zdobyciu miasta Szwedzi zniszczyli jego umocnienia i nałożyli na mieszkańców wysoką kontrybucję.
Prolog W 1699 roku król Polski oraz elektor Saksonii August II, car Rosji Piotr I i król Danii oraz Norwegii Fryderyk IV Oldenburg zawarli sojusz, którego celem było osłabienie wpływów Szwecji w obszarze Morza Bałtyckiego. Sprzymierzeni rozpoczęli działania wojenne przeciwko Szwedom, ale młody król Szwecji Karol XII szybko pobił Duńczyków pod Kopenhagą i Rosjan pod Narwą. W 1701 roku rozbił armię sasko-rosyjską nad Dźwiną, po czym w styczniu 1702 roku wkroczył do Rzeczpospolitej, która oficjalnie pozostała neutralna.