Platon nie jest już w tym świecie bramą do prawdy, ale częścią dziedzictwa kulturowego. Tarrant nazywa w związku z tym Olimpiodora pierwszym klasycystą.
Każda jednostka (praxis) Olimpiodorowego komentarza jest podzielona na trzy części: na lekturę oryginalnego tekstu, następujące po niej omówienie (lexis) i bliższe czytanie (theoria). Omówienie pozwala nauczycielowi na dokonanie kilku ogólnych uwag na temat znaczenia i sensu czytanego tekstu. Bliższe czytanie przedstawia więcej szczegółów, a także filologicznych, językowych, logicznych i retorycznych obserwacji. Schemat stanowi rozwinięcie metody wypracowanej przez Proklosa. Prawda lub fałsz twierdzeń filozoficznych nie zaprząta szczególnie uwagi Olimpiodora. Współczesnych uczonych najbardziej interesują informacje o charakterze historycznym zawarte w tych komentarzach, jak na przykład informacja, że samobójstwo w tradycji orfickiej było zabronione, dlatego że wszystkie ciała należały do Dionizosa. Olimpiodor często w swych komentarzach powołuje się też na swego mistrza Amoniusza i przytacza jego wypowiedzi i związane z nim anegdoty.