W Rzymie przygotowano dla Matki Bogów (łac. Mater Deum) tymczasową siedzibę w świątyni Wiktorii na Palatynie. Miejsce to przypominało o najstarszych tradycjach związanych z założeniem miasta i najstarszymi kultami Penatów i Westy mającej świątynię opodal. Ta lokacja miała symbolizować powiązanie Wielkiej Bogini z najodleglejszymi początkami Rzymu. Senatorzy Marek Liwiusz Salinator i Gajusz Klaudiusz Neron rozpoczęli prace nad planem odpowiedniej świątyni i w tym samym roku kult nowej bogini został zatwierdzony przez senat – Magna Mater Cybele ogłoszono Świętą Opiekunką Miasta. Budowa świątyni przy Via Sacra trwała trzynaście lat, ukończono ją w 191 roku p.n.e. (prace uległy opóźnieniu ze względu na kryzys finansowy będący rezultatem wojen punickich).
Kult thumb|Posąg archigalla z Cezarei Mauretańskiej (II-III wiek) W kulcie bogini istnieją dwa odrębne aspekty: urzędowy oraz orgiastyczny, gwałtowny i krzykliwy. Jej kapłani, zwani gallami, nawiązując do samookaleczenia się Attisa, musieli się poddać kastracji, nim dostąpili zaszczytu kapłaństwa. Ich zwierzchnik, nazywany archigallem i który jako rzymski obywatel nie podlegał kastracji, podczas konsekrowania kapłanów przewodniczył obrzędowi taurobolium wraz ze skropieniem ich krwią ofiarnego byka.