W: „Bulletin du Musée National de Varsovie”, vol. 4 (1963), s. 65-66,71.. W rzymskiej sztuce prowincjonalnej (Germania, Galia) jego wyobrażenia przybierały niekiedy formy groteskowe.
W twórczości epok Temat tragedii i ofiary bóstwa obficie wykorzystywano literacko już w epoce antyku. Katullus wśród swych pieśni poświęcił mu osobny epyllion zatytułowany Attis (Pieśń LXIII). Do postaci tej sięgali również inni autorzy, np. Owidiusz w Kalendarzu (Fasti IV, 221-246) i w Przemianach (X, 103), czy później Nonnos z Panopolis w obszernym eposie Dionysiaca (Historia Dionizosa XXV, 311 nn.) oraz – w ujęciu filozoficznym – cesarz Julian Apostata. W weneckim Pałacu Dożów znajduje się sarkofag z Attisem i Kybele dekorowany znaną płaskorzeźbą. W sztuce XV-wiecznej uwiecznił go Donatello rzeźbą w brązie, wyobrażając uskrzydlonego, w dwojakiej postaci jako Amora-Attisa. W muzyce Jean-Baptiste Lully poświęcił mu pięcioaktową operę („tragedię liryczną”) Atys (1676) z librettem Philippe’a Quinaulta.
Uwagi
Przypisy