Powróciła do Warszawy w 1913, a w kwietniu tego samego roku wzięła udział wraz z matką w organizowaniu Ligi Kobiet Pogotowia Wojennego, której potem była warszawską działaczką. Członkini Związku Patriotów, oraz Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1915 uczyła języka francuskiego w szkole Janiny Zdziennickiej-Roszkowskiej, jak również dawała lekcje prywatne tego języka. W latach 1919–1920 służyła w II Ochotniczej Legii Kobiet w Wilnie i wraz z matką uczestniczyła w wojnie polsko-bolszewickiej w II Wileńskiej OLK.
Po raz kolejny wróciła do Warszawy w 1920 i zaczęła pracować jako nauczycielka języka francuskiego w prywatnych żeńskich szkołach Marii Taniewskiej, Wandy Posselt-Szachtmajerowej, J. Zdziennickiej-Roszkowskiej oraz w Państwowym Instytucie Nauczycielskim. Stosowała w nauce języka nowatorskie metody pedagogiczne i jako jedna z pierwszych w Polsce wprowadziła inscenizację piosenek i przedstawień francuskich w szkołach. W latach 1922–1925 przygotowywała dysertację doktorską o Ludwiku Mierosławskim na seminarium prof. Marcelego Handelsmana, ale pracy tej nie ukończyła. Członkini Komitetu Społecznego Przysposobienia Kobiet do Obrony Kraju, który powstał w 1922, w którym była jedną z założycielek Klubu Starszych Instruktorek.