W latach 1928–1938 była wizytatorką Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego oraz instruktorką metodyki nauczania języka francuskiego, którego uczyła równocześnie w szkołach średnich oraz współpracowała z Instytutem Francuskim w Warszawie, a także często wyjeżdżając do Francji. Była wraz z Olgą Cieślińską autorką cyklu podręczników do nauki tego języka: Parlons franfais (Lwów 1934), Le Français travaille (Warszawa 1935), Aux quatre coins de la France (Lwów 1936), Les Français de nos jours (Lwów 1937). Miały one kilka wydań i wznawiane były także w l. 1945-1947. Uczyła jednocześnie w państwowym gimnazjum i liceum. im. Królowej Jadwigi i S. Staszica. Jako delegatka polska uczestniczyła w szeregu zjazdów i konferencji międzynarodowych, m.in. w Kongresie Wychowania Moralnego w Krakowie w r. 1934, i Międzynarodowym Kongresie Wychowania Rodzinnego w Brukseli w 1935 rokuWspomnienia o Halinie Nieniewskiej, „Tydzień Polski” z 20 maja 1972, s. 2–4.. Była także w l. 1930-1934 członkiem zarządu Towarzystwa Neofilologicznego, oraz członkiem redakcji „Neofilologia”. W 1932 razem z Wandą Pełczyńską i Marią Zdziarską-Zaleską pracowała nad wydaniem w języku francuskim książki Femina Patriae Defensor.