kasaty jezuitów.
15 lipca 1776 Andrea Corsini został promowany do rangi kardynała biskupa Sabiny i sześć dni później przyjął sakrę biskupią z rąk kardynała Henry'ego Stuarta Yorka. Z wielkim zapałem zabrał się do pracy duszpasterskiej w swej diecezji, organizując dwie generalne wizytacje: w latach 1776–1783 (z przerwami) oraz 1785–1790. W ich wyniku skrupulatnie zewidencjonowane zostały istniejące w tej diecezji parafie, domy zakonne, konfraternie i inne instytucje religijne.
Po wybuchu w 1792 wojny między Państwem Kościelnym a rewolucyjną Francją kardynał Corsini podejmował się roli mediatora, ale bezskutecznie.
8 grudnia 1793 kardynał Corsini mianowany został wikariuszem generalnym diecezji rzymskiej, prefektem Kongregacji ds. Rezydencji Biskupów, prefektem ds. duchowych Kolegium Rzymskiego (jednocześnie zrezygnował z prefektury ds. ekonomicznych) oraz archiprezbiterem bazyliki Matki Bożej Większej. W tym samym czasie został też przydzielony do Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji, Kongregacji ds. Egzaminowania Biskupów, Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii oraz Kongregacji Indeksu. Sprawował też funkcję protektora wielu wspólnot zakonnych (m.in.