Wiatrołomy – powieść Eugeniusza Paukszty z 1962 roku.

Treść thumb|260px|Przyroda pogranicza Kaszub i Pomorza Zachodniego – jeden z bohaterów powieści Autor, w 29 rozdziałach, opisuje jeden rok z życia leśnika Pawła Kondrackiego, który zostaje przydzielony do leśniczówki Wiatrołomy (nadleśnictwo Borsuki, poczta WojciechowoWiatrołomy, s.25), położonej na terenie rozległych terenów leśnych pomiędzy Miastkiem a Bytowem, niedaleko wsi Kramarzyny (w rejonie tym znajduje się autentyczna wieś Wiatrołom). Leśnictwo to było od wielu lat nieobsadzone, leśniczówka stanowiła w zasadzie ruinę, a poszczególne oddziały leśne popadały w zaniedbanie, formalnie podlegając pod sąsiednie leśnictwa, których szefowie nie byli zainteresowani tymczasowo zarządzanymi częściami. Sytuacja ta rozzuchwaliła kłusowników, którzy mieli tu znakomite warunki do działania. Nielegalnie i na masową skalę polowano tu i odławiano ryby metodami kłusowniczymi. Kondracki, który wcześniej nie był praktykiem (najpierw pracował w nadleśnictwie koło Złocieńca, a potem w dziale urządzeniowym Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Szczecinku), ostro zabiera się do zarządzania podległymi terenami, zjednując sobie licznych wrogów w puszczańskich osadach, w tym zwłaszcza w pobliskiej, fikcyjnej Zimnej Wodzie.