W 1863 dekanat kietrzański liczył 13 parafii i 3 lokalie, hulczyński 13 parafii i 1 lokalię, głubczycki 11 parafii, 2 administratury, 4 lokalie.
W 1916 Komisariat obejmował 136 tysięcy wiernych, w trzech dekanatach: Kietrz, Głubczyce i Hluczyn. W 1919 wyłączono obszar kraiku hulczyńskiego (i większą część dekanatu), który znalazł się w Czechosłowacji. Wobec pozostałego obszaru przestano używać określenia dystrykt kietrzański. Granice pozostałych dekanatów zmieniono i powołano nowy dekanat branicki. 19 kwietnia 1924 ks. Nathan został mianowany wikariuszem generalnym pruskiej części archidiecezji ołomunieckiej. Pozostałe w granicach Niemiec 3 dekanaty obejmowały 46 parafii i 86 042 katolików. Po 1938 obszar branickiego wikariatu generalnego zostały poszerzony o 22 dekanaty archidiecezji ołomunieckiej z 270 parafiami, które znalazły się w granicach Kraju Sudetów. Część sudeckoniemiecka liczyła blisko 600 000 katolików, a pruska ponad 137 000.
Po II wojnie światowej biskup Nathan pod naciskiem prymasa Hlonda zrzekł się swojej jurysdykcji kościelnej nad podległymi mu wcześniej, lecz przyznanymi odtąd Polsce parafiami wikariatu generalnego na rzecz Administratora Apostolskiego Opolskiego, niemniej formalnie pozostały one częścią archidiecezji ołomunieckiej aż do 1972, kiedy to powstała diecezja opolska.