Zygmunt Bukowiński (ur. 30 sierpnia 1921 w Święcicy, zm. 23 listopada 1983 we Wrocławiu) – kapitan WP, sędzia Wojskowego Sądu Rejonowego we Wrocławiu i w Warszawie, odpowiedzialny za wydawanie wyroków śmierci na żołnierzy podziemia antykomunistycznego.
Życiorys Urodził się 30 sierpnia 1921 w Święcicy (folwark i kolonia koło Obrazowa, pow. sandomierski. Pochodził z bogatej kresowej rodziny. Syn Józefa Cypriana, absolwenta szkoły rolniczej w Dublanach, dyrektora cukrowni na Ukrainie za carskiej Rosji i przez ponad 20 lat zarządcy majątku Potockich w Krzeszowicach pod Krakowem, oraz Wiktorii z. d. Scipio del Campo, córki właściciela składu narzędzi rolniczych z Berdyczowa. Młodszy przyrodni brat księdza Władysława Bukowińskiego.
Ukończył gimnazjum i liceum w Krakowie. W 1939 złożył egzamin maturalny w IV Liceum Państwowym im. H. Sienkiewicza. Podczas okupacji pomagał wujowi prowadzić majątek w Święcicy, jesienią 1941 wstąpił do NOW, później przeszedł do ZWZ–AK, gdzie używał pseudonimu „Karaś”. Skończył szkołę podchorążych AK i został kapralem oraz dowódcą plutonu w gminie Obrazów w powiecie sandomierskim. Od lipca 1944 w 2. Dywizji Piechoty AK. Brał udział w walkach partyzanckich na Kielecczyźnie pod Kawęczynem, Miedzianą Górą, Wzdołem, Siekiernem i w okrążeniu w lasach starachowickich.