doktoryzował się na Wydziale Rolniczo–Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego, na podstawie rozprawy doktorskiej: „Roślinność łąk i pastwisk pod wpływem zmian nawilgotnienia”.

Od 1952 r., po przekształceniu Stacji w Instytut Przemysłu Włókien Łykowych, sprawował funkcję kierownika naukowego w Dziale Opracowań Syntetycznych i Zakładzie Roślin Włóknistych.

Stopień naukowy doktora habilitowanego nadała mu Rada Wydziału Melioracji Wodnych Akademii Rolniczej we Wrocławiu 29 czerwca 1973 roku na podstawie rozprawy naukowej: „Meliorowanie użytków zielonych za pomocą ścieków roszarniczych”.

W roku 1977 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk rolniczych, a w 1983 r. profesora zwyczajnego .

Pracował w Instytucie Przemysłu Włókien Łykowych w Poznaniu od powstania Instytutu do ostatnich lat swojej pracy w tej placówce – organizując Zakład Roślin Włóknistych w Instytucie i 7 zakładów doświadczalnych w rejonach, kształcąc specjalistów, urządzając pracownie, ustalając kierunki badań.