Marshall Nirenberg i Johannes Matthaei za pomocą PNPazy otrzymali in vitro RNA o sekwencji poliU, który okazał się być matrycą do syntezy polifenyloalaniny; w ten sposób po raz pierwszy ustalono, jaka sekwencja nukleotydów odpowiada jakiemu aminokwasowi).
W roku 1956 Marianne Grunberg-Manago powróciła do IBPC w Paryżu. Otrzymała stanowisko kierownika Servicio de Bioquímica, w którym kontynuowała badania PNPazy, polinukleotydów i kodu genetycznego, a także mechanizmów biosyntez enzymatycznych.
Zmarła 3 stycznia 2013 po długotrwałej chorobie (ciężki udar mózgu 18 marca 2000). thumb|240px|Struktura PNPazy (trimer)
Publikacje (wybór) Marianne Grunberg-Manago jest autorką lub współautorką ponad 300 publikacji naukowych. Wybrane artykuły dotyczące PNPazy: 1955 – 1955 – 1956 – 1989 –
Odznaczenia i wyróżnienia Została uhonorowana tytułem Wielkiego Oficera Legii Honorowej. Była pierwszą kobietą-profesorem na Harvardzie i pierwszą kobietą na stanowisku prezesa Międzynarodowej Unii Biochemii (1985–1988) oraz na stanowisku prezydenta French Academy of Sciences (1995–1996). Była członkiem National Academy of Sciences i wielu innych towarzystw naukowych. W 1997 r.