Przeznaczał ponadto duże sumy pieniężne na szkolnictwo, jak szandrinską szkołę ujezdną, krasnoufimską szkołę realną, czy wiatskie gimnazjum męskie. Był członkiem organizacji społecznych. Wspomagał też ludność rodzinnej Talicy na Uralu (np. w 1902, gdy bardzo podrożał chleb, przekazał jej duże ilości ziarna z własnych zapasów, założył też sierociniec dla sierot i klub dla miejscowych robotników). Przewodniczył oddziałowi jekaterynburskiemu Syberyjskiego Banku Handlowego. Wchodził w skład Rady Banku Wołzsko-Kamskiego. Zasiadał w Radzie Państwa Imperium Rosyjskiego, wybrany z grona przemysłowców, w 1906 był przedstawiany jako jeden z trzech Polaków tamże. W tym samym roku był nominowany na stanowisko wiceministra spraw zagranicznych Rosji. W latach 1907–1912 był członkiem Rady Państwowej ds. Handlu. Od 1905 pełnił funkcję sędziego pokoju ujezdu szandrinskiego. Był też sędzią pokoju ujezdu kamyszłowskiego. Do 1917 był jednym z największych przemysłowców w Imperium Rosyjskim, posiadaczem zakładów kopalnianych na Uralu. Wspierał rodaków zarówno zatrudnionych w swoich zakładach, jak też zesłańców na Uralu, rozwijając działalność społeczną i dobroczynną. Członek Rzymskokatolickiego Towarzystwa Dobroczynności w Petersburgu. Działał także na rzecz polskich studentów w Rosji, a w swoim domu gościł polską elitę na emigracji.