thumb|100px|Man’yōgana w wierszu z Man’yōshū (ks. I, nr 8) – rękopis Genryaku kōhon 元暦校本 z okresu Heian (analiza poniżej)
, rzadziej – najstarszy sposób fonetycznego zapisu języka japońskiego za pomocą znaków chińskich. Najwcześniejsze przykłady zastosowania pochodzą z V i VI wieku (np. japońskie nazwy własne w inskrypcjach na mieczach czy lustrach), ale na szerszą skalę używano man’yōgany od VII wieku (dalsze inskrypcje w metalu i kamieniu, dokumenty, mokkany), pełny rozkwit zaś przypada na wiek VIII (przede wszystkim Kojiki, Nihon-shoki, Man’yōshū). Man’yōgana dała początek współczesnym sylabariuszom japońskim: hiraganie i katakanie.
Nazwa Termin man’yōgana pochodzi od , tytułu antologii poezji japońskiej z VIII wieku, w której system ten został powszechnie zastosowany. Innym, rzadszym określeniem tego sposobu zapisu jest .