Do man’yōgany zalicza się też tradycyjnie trzeci, zdecydowanie rzadszy sposób zapisu, a mianowicie , które obejmuje różnego rodzaju mniej lub bardziej skomplikowane rebusy, wykorzystujące znaki chińskie, np. zapis sylaby si za pomocą sekwencji 二二 (dosł. ‘dwa × dwa’), a to dlatego, że znak 四 ‘cztery’ służył w onganie do zapisu sylaby si (por. współczesny odczyt on’yomi: shi) sekwencja 山上復有山 (dosł. ‘na (上) górze (山) jest (有) znowu (復) góra (山)’) użyta do zapisu czasownika ‘wychodzić’, a to dlatego, że zazwyczaj ten czasownik notowano znakiem 出, który wygląda jak postawione jeden na drugim dwa znaki chińskie oznaczające ‘górę’, czyli 山
Przykład użycia Wiersz autorstwa Nukaty no Ōkimi 額田王 (Man’yōshū, księga I, nr 8), którego wersję oryginalną zamieszczono w postaci zdjęcia powyżej, zapisany jest w większej części właśnie man’yōganą (znaki czerwone), choć występują w nim także znaki użyte semantycznie (w transkrypcji ich odczyt podano kapitalikami): 熟田津尓 船乗世武登 月待者 潮毛可奈比沼 今者許藝乞菜 Niki1tatu ni semu to2 ba, mo kanapi1nu. ko2gi1idena! Nikitatsu ni sen to ba, mo kanainu. kogiidena!