Istota zapisu w man’yōganie zasadzała się na wykorzystaniu jednego z dwu sposobów odczytu danego znaku: albo na sposób średniochiński, albo na sposób japoński. Wyróżnia się zatem dwa podstawowe typy man’yōgany: , która wykorzystywała odczyt średniochiński danego znaku (zbliżony bardzo do współczesnego odczytu on’yomi), odpowiednio go jednak dostosowując do starojapońskiego systemu fonetycznego, por. np. dla sylaby ka znaki 加 lub 可 (oba ze współczesnym odczytem on’yomi: ka) dla sylaby yu znak 喩 (współczesny odczyt on’yomi: yu) lub 遊 (współczesny odczyt on’yomi: yū) dla sylaby re znak 礼 (współczesny odczyt on’yomi: rei) lub 列 (współczesny odczyt on’yomi: retsu) , która wykorzystywała wyrazy rdzennie japońskie, przypisane w Japonii do danego znaku jako jego odczyt (identyczne zatem ze współczesnym odczytem kun’yomi lub bardzo do niego zbliżone), por. np. dla sylaby ka znak 蚊 (współczesny odczyt kun’yomi: ka ‘komar’) lub 香 (współczesny odczyt kun’yomi: ka ‘zapach’) dla sylaby yu znak 湯 (współczesny odczyt kun’yomi: yu ‘wrzątek’)W języku japońskim brak wyrazów rodzimych rozpoczynających się od spółgłoski r, stąd też dla sylaby re (i podobnych) nie było możliwości zapisu znakiem typu kungana.