W 1992 Wierkulicz wraz z współpracownikami nadali lodowcom nazwy Wschodni De Longa, Zachodni De Longa, Mały oraz Tolla. Największym był Lodowiec Tolla o powierzchni 55,5 km², zajmujący środkową część wyspy na wysokości od 380 do 390 m n.p.m. i grubości 160–170 m w środkowej części. W jego skład wchodził lodowiec ujściowy Zachodni Seeberga, przez który lód z Tolla spływał do morza. Drugim co do wielkości był lodowiec Wschodni De Longa o powierzchni 5,16 km² w 1987. Położony był na wysokości 420 m n.p.m. w południowo-wschodniej części wyspy i miał grubość 40–45 m. Kolejnym był Mały o powierzchni 4,04 km² położony na wysokości 40–50 m w północno-wschodniej części wyspy i grubości 40–50 m. Najmniejszym był Zachodni De Longa z powierzchnią 1,17 km², na wysokości 330–340 m n.p.m. i grubości 40 m. W 1987 objętość ich wszystkich kurczyła się w ciągu ostatnich 40 lat.
Wszystkie opisane przez zespół Wierkulicza lodowce, Głazowski omówił jako pokrywę lodową Tolla, która według Wierkulicza odnosiła się do lodowca Tolla. W 1996 jej powierzchnia wynosiła 54,2 km², a wysokość sięgała 384 m n.p.m.