Były one dla niego przejawem niezmiennych cykli, przez które przechodzi sztuka, od fazy wczesnej przez klasyczną i barokową. Owe zmiany stylistyczne można było rozpoznać tylko przez analizę formalną, opartą na opozycji pięciu par pojęć:
linearyzm – malarskość płaszczyzna – głębia forma zamknięta – forma otwarta wielość – jedność jasność – niejasność
Na tej podstawie Wölfflin próbował skonstruować pojęcie stylu jako zespołu powtarzających się form powiązanych logicznie w większą strukturę. Roger Fry zaś rozszerzył później formalizm na sztukę nowoczesną. Sam Wölfflin w późniejszym okresie badał również „style narodowe”, wyodrębniając styl „włoski” i „niemiecki” na podstawie swoich badań nad twórczością Dürera. Jako jeden z pierwszych używał na swoich zajęciach ówczesnych projektorów – magicznych latarni, do pokazywania i porównywania dzieł.
Wiedeńska szkoła historii sztuki thumb|Max Dvořák, jeden z czołowych badaczy wiedeńskiej historii sztuki. Równocześnie z Wölfflinem działali badacze skupieniu wokół wiedeńskiej szkoły historii sztuki. Starali się nadać dyscyplinie bardziej naukowego rygoru, dystansując ją od osobistych osądów i gustów.