thumb|Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Jana Lecha Jan Kazimierz Lech vel Jan Dziedziejko, pseud.: Granit, John, Buła, Czerwony, Wrak, Beryl, Czarny, Truteń, Cer, Bez (ur. 20 października 1907 w Turzy Małej, zm. 24 czerwca 1944 we Lwowie) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, magister, cichociemny.
Życiorys Jan Kazimierz Lech urodził się 20 października 1907 roku w Turzy Małej, w rodzinie Stanisława i Kazimiery z Markowskich.
W latach 1926–1929 był podchorążym w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W latach 1929–1936 służył w 57 pułku piechoty Wielkopolskiej, a jednocześnie studiował na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 1936–1938 był słuchaczem XVII Kursu Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. 1 listopada 1938 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu, został przydzielony do dowództwa 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Gnieźnie na stanowisko I oficera sztabu.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był oficerem operacyjnym w sztabie 17 Dywizji Piechoty. Od 22 do 30 września był pomocnikiem oficera operacyjnego w sztabie 25 Dywizji Piechoty. Walczył w bitwie nad Bzurą oraz w obronie Warszawy.