Po I wojnie światowej większość pozostała na Węgrzech.
thumb|left|Parowóz 377 w składzie austro-węgierskiego pociągu pancernego Seria 377 stała się typową lokomotywą adaptowaną na potrzeby austro-węgierskich pociągów pancernych. Otrzymywały one standardowy wzór opancerzenia z płyt kotłowych grubości 10–12 mm. Z uwagi na większy ciężar, otrzymały wzmocnione resory. Po I wojnie światowej siedem parowozów pancernych zostało przejętych przez Czechosłowację. Dwa parowozy pancerne (377.117 i 377.402) zostały 1 listopada 1918 roku zdobyte przez oddziały polskie wraz ze składem pociągu pancernego i następnie używane były bojowo w składzie polskich pociągów pancernych „Piłsudczyk” i „Śmiały” do 1920 roku.
53 lokomotywy (łącznie z pancernymi) zostały przejęte przez Czechosłowackie Koleje Państwowe, otrzymując oznaczenie serii 310.4 (numery 310.401 do 453). Jeździły na terenie Słowacji. Po układzie monachijskim i arbitrażu wiedeńskim, w grudniu 1938 roku pięć zostało zagarnięte przez Węgry, a pozostające w służbie 26 przejęte przez koleje słowackie (11 z nich później również otrzymały Węgry). Po II wojnie światowej Czechosłowacja odzyskała 16 lokomotyw, które służyły do 1957 roku. Trzy z nich zostały zachowane.