Ponadto Koleje Czechosłowackie po I wojnie światowej przejęły również 13 lokomotyw tego typu Kolei Koszycko-Bogumińskiej, oznaczonych jako seria 310.5 (zachowano dwa egzemplarze). Lokomotywy używane jako pancerne zostały później oznaczone serią 313.9 lub 314.9.
Polskie Koleje Państwowe używały w okresie międzywojennym tylko dwóch parowozów, którym nadały oznaczenie serii TKh103. Były to poprzednie lokomotywy pancerne, które z uwagi na małą moc wycofano ze składu pociągów pancernych i rozpancerzono na początku 1920 roku.
Konstrukcja Niewielki tendrzak o układzie osi C. Rozstaw między pierwszą a drugą osią wynosił 1450 mm, a między drugą a trzecią 1350 mm. Wczesne lokomotywy miały długość 8105 mm, a późne 7780 mm. Kocioł był nisko położony, z długą dymnicą dla zmniejszenia wylatywania iskier z komina. Komin był wysoki, piszczałkowaty, typu Prüssmann. Parowóz miał zewnętrzną ostoję, oś silnikowa napędzana była poprzez korby Halla na czopach osi.
Silnik był dwucylindrowy bliźniaczy na parę nasyconą. Parowóz miał rozrząd wewnętrzny Stephensona. Hamulec był ręczny mechaniczny, a w niewielkiej liczbie lokomotyw zespolony Westinghouse'a.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Parowozy PKP Kategoria:Tendrzaki o układzie osi C