Jako oświeceniowy reformator, Ricardos znajdował się w opozycji do konserwatywnych sił społeczeństwa, uosabianych przez hiszpańską inkwizycję (która istniała do roku 1834). Legitymowanie się odznaczeniem Encomienda de Santiago uchroniło go od prześladowań z rąk inkwizycji oraz jej politycznych sprzymierzeńców. Mimo to wrogom Ricardosa udało się zmusić go do opuszczenia Ocanii i objęcia mniej znaczącego stanowiska w Guipuzcoa na północy.

Wojna z Francją thumb|240px|Generał Antonio Ricardos przy armacie, bitwa pod Truillas

Gdy podczas rewolucji francuskiej stracono króla Francji Ludwika XVI oraz królową Marię Antoninę, Hiszpania przygotowywała się do przystąpienia do pierwszej koalicji antyfrancuskiej. Król Karol IV awansował Ricardosa do stopnia generała-kapitana i powierzył mu dowodzenie nad wojskiem w Katalonii. Po wybuchu wojny o Pireneje, dnia 17 kwietnia 1793 roku Ricardos zaatakował Francję. Jego armia liczyła 4,5 tysiąca żołnierzy. Już w pierwszych dniach wojny udało mu się zająć Saint-Laurent-de-Cerdans. 20 kwietnia zajął Céret, w ten sposób izolując twierdzę Fort de Bellegarde, strzegącą drogi wiodącej przez Pireneje (w pobliżu miasteczka Perthus). Pokonawszy w dniu 19 maja Louis-Charlesa de Flersa i Armię Wschodnich Pirenejów w bitwie pod Mas Deu, Ricardos zawrócił, by opanować Bellegarde.