thumb|304x304px|Maksymalny zasięg kultury łużyckiej, zaznaczony kolorem zielonymthumb|Inwentarz kultury łużyckiej. W tle talerz gliniany.|266x266px thumb|Naramienniki kultury łużyckiej ze skarbu z Krobowa (1200–1000 rok p.n.e.) z krzyżem słonecznym, interpretowanym niekiedy jako czterolistna koniczyna Kultura łużycka – kultura archeologiczna środkowej i młodszej epoki brązu oraz wczesnej epoki żelaza (ok. 1300 r. p.n.e. – 400 r. p.n.e), występująca głównie na ziemiach Polski oraz przyległych do nich obszarów w innych państwach m.in. Czech, Słowacji i Niemiec. Należy do kręgu kultur pól popielnicowych, do którego kwalifikuje się między innymi ze względu na formę pochówku ciałopalnego w popielnicach zakopywanych w ziemi. Kultura łużycka nie jest tworem jednolitym, dzieli się na wiele grup różniących się inwentarzem, obrządkiem pogrzebowym bądź formami osadnictwa. Występowały w niej zarówno osady otwarte, jak i zamknięte, do których zalicza się osadę w Biskupinie.