Dokładne kształty tatuaży i pokrycie obszarów ciała różniły się w zależności od wyspy. W niektórych miejscach wierzono, że kobieta bez właściwego hajichi cierpi w życiu pozagrobowym. Z kolei na północnym krańcu archipelagu (w tym na Hokkaido) kobiety ajnuskie (inaczej: Yezo, Emishi) miały tatuaże wokół ust.
Najstarsze kroniki japońskie: Kojiki (712 r.) i Nihon-shoki (720), wspominają o tatuowaniu jako zwyczaju lub karze praktykowanych w odległych regionach kraju.
Stopniowo z biegiem wieków zwyczaj ten zanikał. Uległ też zmianie ideał kobiecego piękna – przeniósł się z samego ciała na wrażenia odbierane poprzez odzież i pachnidła. Na początku XVII wieku opisy i wzmianki o tatuowaniu zniknęły całkowicie z tekstów i dzieł malarskich.
Po okresie konfliktów zbrojnych pomiędzy lokalnymi daimyō w okresie Sengoku (1467–1573) Japonia osiągnęła stabilność społeczną w okresie Edo (1603–1868), a tatuaże przeżyły odrodzenie. Pierwsze wzmianki o tym odnoszą się do kurtyzan (jorō) z dzielnic rozrywki i ich uprzywilejowanych klientów, którym przysięgały wieczną miłość, „wpisując” ich imię w skórę lub, w niektórych przypadkach, poświęcając mały palec. Te dowody lojalności zostały następnie przejęte przez zespoły hazardzistów i inne grupy podziemia, które pojawiły się w XVIII wieku.