W tym środowisku tatuaże ewoluowały od prostych znaków i symboli w większe i bardziej wyszukane obrazy, co z kolei wywołało zapotrzebowanie na profesjonalnych tatuażystów (irezumi-shi, horimono-shi) o coraz bardziej wyrafinowanych umiejętnościach.
Tatuaże były również ściśle związane z prawdziwymi i fikcyjnymi postaciami z podziemnego świata, w tym z kyōkaku („rycerze miasta”, samozwańczy „rycerze”, osoby działające pod pozorem rycerstwa, które tworzyły gangi i uprawiały hazard). Kyōkaku zajmowali ważne miejsce w kulturze popularnej okresu Edo jako wyjęci spod prawa bohaterowie, którzy chronili słabych. Tatuaż stał się jednym z charakterystycznych atrybutów tych postaci.
Tatuaże przyjęły się również wśród mężczyzn wykonujących określone zawody: hikyaku→ (1) ekspresowych posłańców, kurierów, (2) listonoszy i tobi (tobishoku) → (1) robotników budowlanych pracujących na dużej wysokości, stawiających rusztowania, (2) strażaków (w okresie Edo). Aby ułatwić sobie ruchy i przemieszczanie się w gorącym klimacie związywali lub zdejmowali odzież wierzchnią, czasem całkowicie, aż do przepaski biodrowej. Tatuaż był dla nich sposobem ukrywania i ozdabiania nagiej skóry.