Wraz z upadkiem siogunatu i restauracją Meiji w 1868 roku nowy rząd przystąpił do budowy nowoczesnego państwa na wzór Zachodu. Po ponad 200 latach izolacji Japonia otworzyła się dla świata. Zagraniczni dygnitarze, podróżnicy, badacze i marynarze zaczęli odwiedzać Japonię. Ich relacje zazwyczaj podkreślały odmienne cechy i zwyczaje tego społeczeństwa, które cudzoziemcy uważali za egzotyczne lub szokujące, jak na przykład widok mężczyzn spacerujących po mieście praktycznie nago z tatuażami na całym ciele. Z tego powodu, obawiając się postrzegania Japonii jako zacofanego narodu, rząd Meiji zakazał tatuowania w 1872 roku. To jednak nie zmieniło sytuacji w tych grupach społeczeństwa, w których było ono zakorzenione od wieków. Doprowadziło to jedynie irezumi do ukrycia się. W 1948 roku zniesiono zakazy.
Izolacja Japonii i wprowadzone zakazy przyczyniły się do zachowania sposobu wykonywania tatuaży w prawie niezmienionej formie. Wielu mistrzów tatuażu (irezumi-shi lub horimono-shi), nadal wykonuje tebori (ręczne rzeźbienie) i stosuje tradycyjne narzędzia (na które składają się metalowe igły przymocowane jedwabną nicią do bambusowej rączki) i metody wprowadzania barwnika w skórę, wykorzystując często motywy wywodzące się ze sztuki drzeworytnictwa ukiyo-e i mitologii japońskiej.