Tobi byli zwinnymi wspinaczami, którzy pracowali przy wznoszeniu konstrukcji do festiwali i wydarzeń publicznych, a także pełnili role policyjne i gasili pożary. Z czasem tatuaże stały się tak integralne z wizerunkiem i tożsamością „wspinaczy”, że bogaci przywódcy lokalnych społeczności, powodowani dumą obywatelską, pokrywali koszty ich pracy. Smocze tatuaże tobi były uprzywilejowane jako rodzaj talizmanu, być może dlatego, że tradycyjnie uważano, że smoki przynoszą deszcz. W tym środowisku tatuaże ewoluowały od prostych znaków i symboli w większe i bardziej wyszukane obrazy. W dużej mierze stało się to także dzięki wpływom ukiyo-e i teatru kabuki, osiągając punkt kulminacyjny tatuażu na całe ciało w XIX wieku.
Tatuaże nigdy nie obejmowały rządzącej klasy wojowników, częściowo dlatego, że samuraje byli związani konfucjańskimi ograniczeniami, aby nie powodować obrażeń własnego ciała. Ponadto powszechnie uważano tę praktykę za niesmaczną lub wręcz obrzydliwą, gdyż czasami przestępcy byli karani nakładaniem tatuaży na ramiona lub czoło (praktyka rozpoczęta w 1720 r.). Siogunat Tokugawów okresowo wydawał dekrety ograniczające tatuowanie, ale miały one niewielki wpływ.