W 1996 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie rozprawy pt. Die politischen Beziehungen zwischen dem arsakidischen Iran und den Nomaden der eurasischen Steppen, której promotorem był prof. Edward Dąbrowa. Dwa lata później został adiunktem w Instytucie Filologii Orientalnej swojej macierzystej uczelni. Wykładał w Krakowie do 2002 roku. Wcześniej w 1999 roku brał udział w organizowaniu Instytutu Archeologii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie. W 2005 roku Rada Wydział Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności historia starożytna i archeologia śródziemnomorska na podstawie pracy nt. Aleksander Wielki i świat irański. W 2006 roku został pracownikiem naukowym jako profesor nadzwyczajny w Instytucie Historii Uniwersytetu Rzeszowskiego (do 2001 roku WSP w Rzeszowie), gdzie został organizatorem i kierownikiem Zakładu Historii Starożytnej i Orientalistyki.