Z powodu decyzji Ronsina Wandejczycy przejęli Beaulieu, co przekonało Komitet Ocalenia Publicznego do pozbawienia dowództwa generała Canclaux.
Poparcie, którym Ronsin cieszył się wśród kordelierów, pozwoliło mu awansować ze stopnia kapitana do rangi generała brygady w armii wybrzeża Rochelle. We wrześniu 1793 roku został głównodowodzącym armii rewolucyjnej w Paryżu. Ronsin cechował się wybuchowym charakterem oraz otwartością. Potrafił być jednak dobrym przywódcą. Radził sobie na stanowiskach, które mu powierzano. Jednak szybkie awanse i charakter Ronsina drażniły wielu ludzi w jego otoczeniu, którzy zostawali jego wrogami. Do takich zaliczali się Pierre Philippeaux oraz Philippe Fabre d’Églantine.
Ronsin sporządził raport, który został opublikowany w Paryżu po jego powrocie z Lyonu. Raport ten głosił, że spośród 140 tys. mieszkańców Lyonu, 15 tys. nie miało żadnego związku z antyrepublikańskim powstaniem. Zadeklarował, że do końca września wszyscy, którzy zostaną uznani za winnych udziału w rebelii, zostaną straceni. W dniu 27 września Fabre d’Eglantine oskarżył Ronsina o ultrarewolucjonizm. Dla Ronsina skończyło się to aresztowaniem.