Bolesław Dominik Bujalski (ur. 21 marca 1888 w Załoźcach, zm. 12 marca 1945 w Stanisławowie) – polski geolog, działacz niepodległościowy i społeczny, specjalista w zakresie kartografii geologicznej, tektoniki i geologii naftowej, znawca geologii Karpat, major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Młodość i wykształcenie Był synem lekarza kopalnianego, lek. med. Mariana Bujalskiego i Michaliny ze Stankiewiczów. Szkołę podstawową ukończył w Obertynie, a od 1899 uczęszczał do gimnazjum w Kołomyi. W 1906 zadał egzamin dojrzałości i następnie wstąpił na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Lwowskiego, gdzie studiował nauki przyrodnicze specjalizując się w geologii. Studia ukończył w 1911, a w następnym roku został doktorem filozofii na podstawie rozprawy Dolny cenoman w Nieźwiskach i okolicy wykonanej pod kierunkiem prof. Rudolfa Zubera. W latach uniwersyteckich (od 1909) należał do Związku Walki Czynnej, tajnej organizacji wojskowej, która przygotowywała kadry przyszłych Legionów Polskich. W 1912 został powołany do jednorocznej służby w armii austriackiej w Alpach Wschodnich (Rovereto, 3. Pułk Cesarskich Strzelców Tyrolskich).