Po powrocie, do czasu wybuchu I wojny światowej pracował jako nauczyciel w prywatnym gimnazjum w Komarnie koło Lwowa.

Lata wojenne 1914–1920 W okresie od 1 sierpnia 1914 do 31 października 1918 służył w wojsku austriackim. Walczył na froncie włoskim i rosyjskim, a 1 maja 1916 awansowano go na stopień podporucznika. W czerwcu 1916 został ranny na Bukowinie. Po rocznym leczeniu uczestniczył w walkach nad Piawą. Podczas podróży służbowej do Trembowli znalazł się we Lwowie w przeddzień zajęcia miasta przez Ukraińców i 2 listopada przystąpił do formujących się oddziałów Wojska Polskiego. 3 listopada został komendantem I Odcinka Obrony Lwowa („Dom Techników”). Następnie dowodził III batalionem 39 pułku piechoty. W styczniu 1919 został ranny pod Prusami koło Lwowa. Do służby frontowej wrócił w maju. Od października pełnił funkcję dowódcy kadry w Jarosławiu. Z końcem roku został przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana. W okresie od lipca do końca października 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1924 jako rezerwista został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919.