W bezpośredniej bliskości schroniska nie toczyły się żadne walki. Obiekt nie odniósł też znaczących szkód od ostrzału radzieckiej artylerii i wyszedł z wojny bez większych zniszczeń. Po ustąpieniu Niemców rozkradziona została jednak większość wyposażenia.
Natychmiast po zakończeniu działań wojennych schronisko przejęli działacze reaktywowanych już 18 lutego 1945 oddziałów Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego z Bielska i Białej (już jako wspólnego Oddziału Bielsko-Bialskiego). Prowizorycznie urządzone, zostało uruchomione już w czerwcu 1945. Jego pierwszym kierownikiem został Bronisław Jarosz, uprzednio wieloletni kierownik schroniska na Wielkiej Raczy. Od 1950 obiekt występuje pod szyldem Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, które do 1961 obiekt gruntownie wyremontowało m.in. dobudowując od strony wschodniej nowe skrzydło.
W 1997 przy schronisku wybudowano mały basen kąpielowy.
Od 1945 gospodarzami schroniska byli: Bronisław Jarosz, Alfred Bitniok, Krystyna i Tadeusz Pudłowie, Paweł Murzyn, Adam Białek, Jolanta i Zdzisław Zajiczkowie, Kazimiera i Kazimierz Haręźlakowie, Jerzy Witkowski oraz Dorota i Zdzisław Kuklowie.