W 1963 rozpoczął na KUL studia polonistyczne, a rok później – w zakresie historii sztuki. W 1968 r. uzyskał tytuł magistra filologii polskiej, a w 1969 – magistra historii sztuki. W 1969 r. zatrudniony w Katedrze Teorii Literatury na Wydziale Nauk Humanistycznych KUL. Odtąd aż do śmierci związany był z KUL, zajmując kolejno następujące stanowiska: 1969/70 – stażysty, 1970–1974 – asystenta, 1974–1978 – starszego asystenta, 1978–1984 – zajęcia zlecone, 1984–1994 – adiunkta w Katedrze Dramatu i Teatru, 1994–1997 – starszego wykładowcy, 1997–2000 – adiunkta, a od 1 kwietnia 2000 r. do śmierci – profesora nadzwyczajnego KUL.
W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych prowadził także wykłady z literatury katolickiej w Archidiecezjalnym Wyższym Seminarium Duchownego w Białymstoku, Wyższym Seminarium Duchownym Metropolii Warmińskiej i Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Salezjańskiego w Lądzie n. Wartą. Naukowy stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa osiągnął 18 stycznia 1984 r. na Wydziale Nauk Humanistycznych KUL na podstawie rozprawy O dramacie i teatrze Strindberga. Stopień doktora habilitowanego przyznała mu ta sama Rada 14 maja 1997 r.