pełnił funkcję komendanta wojskowego okręgów wyborskiego i pogranicznego. W lipcu 1919 r. został dowódcą Pułku Północnoingermanlandzkiego. Jednocześnie zorganizował przy granicy z Finlandią tzw. Republikę Północnej Ingrii. Podjął nieudane próby zwiększenia jej terytorium w kierunku południowo-wschodnim. Pod koniec 1919 r. odsunięto go od wszystkich pełnionych funkcji, zagrażał mu nawet areszt. Po podpisaniu w Tartu umowy pokojowej pomiędzy Estonią i Rosją Sowiecką w lutym 1920 r., został przedstawicielem Białych w Finlandii. W tym czasie nawiązał bliskie kontakty z Borysem W. Sawinkowem. Na początku 1921 r. związał się z konspiracyjnymi organizacjami antybolszewickimi w Piotrogradzie i Kronsztadzie. Następnie przybył do Polski, gdzie w połowie lipca tego roku współorganizował Ludowy Związek Obrony Ojczyzny i Wolności w Warszawie. Odpowiadał za organizowanie walki partyzanckiej na północnych granicach Rosji Sowieckiej. W 1922 r. formował grupę bojową, której zadaniem było zorganizowanie zamachu na członków delegacji sowieckiej konferencji genueńskiej. Następnie nawiązał kontakt z Sidneyem Reilly. W 1925 r. tajnie przedostał się do ZSRR, ale w rejonie Tweru został aresztowany przez OGPU. Rozstrzelano go w więzieniu w Moskwie w nocy z 9 na 10 czerwca 1927 r., po zabójstwie w Warszawie polpreda Piotra Ł.