Od stycznia do marca 1941 był szefem wydziału wojsk pancernych i zmechanizowanych sztabu Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, od marca do czerwca 1941 szefem wydziału wojsk pancernych i zmechanizowanych sztabu Specjalnego Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego.
Po ataku Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 roku został dowódcą wojsk pancernych i zmechanizowanych Frontu Północno-Zachodniego utworzonego z Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego. Funkcję tę pełnił do marca 1942, a następnie był zastępcą dowódcy Frontu Kalinińskiego ds. wojsk pancernych.
W dniu 7 sierpnia 1942 roku na własną prośbę został mianowany dowódcą 17 Korpusu Pancernego (27 stycznia 1943 roku korpus został przemianowany na 4 Gwardyjski Korpus Pancerny). Korpusem tym dowodził do końca II wojny światowej. W tym czasie dowodził korpusem w czasie walk w rejonie Woroneża od sierpnia do grudnia 1942, ofensywie nad środkowym Donem w grudniu 1942 r. w ramach kontrofensywy pod Stalingradem, w lipcu uczestniczył w bitwie na łuku kurskiem, a potem w walkach na Ukrainie w rejonie Żytomierza i Berdyczowa. W 1944 roku uczestniczył w operacji lwowosko-sandomierskiej, a następnie wschodniokarpackiej. Następnie brał udział w obronie przyczółka pod Sandomierzem. W 1945 roku uczestniczył w operacji sandomiersko-śląskiej, w czasie której uczestniczył w wyzwoleniu Krakowa.