Następnie brał udział w walkach na Dolnym Śląsku i w operacji berlińskiej, a następnie w operacji praskiej.
29 maja 1945 roku został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego za umiejętne dowodzenie i osobiste męstwo w czasie walk o Drezno. Po zakończeniu działań bojowych nadal dowodził 4 Gwardyjskim Korpusem Pancernym i funkcję tę sprawował do kwietnia 1946 roku, kiedy został dowódcą 5 Gwardyjskiej Armii Pancernej. W marcu 1949 roku został I zastępcą a w maju 1953 zastępcą dowódcy wojsk pancernych i zmechanizowanych Armii Czerwonej. W okresie styczeń – maj 1954 był zastępcą szefa, a następnie od maja szefem wojsk pancernych Armii Radzieckiej.
W maju 1969 roku po odejściu z funkcji szefa sił pancernych Armii Radzieckiej wszedł w skład Grupy Inspektorów Generalnych Ministerstwa Obrony ZSRR. Mieszkał w Moskwie, gdzie zmarł, został pochowany na cmentarzu nowodziewiczym.
Awanse generał major – 10 listopada 1942; generał porucznik – 19 marca 1943; generał pułkownik – 11 maja 1945; marszałek wojsk pancernych – 28 kwietnia 1962.