Ye Htut odrzucił ze wzgardą sugestie wzniecenia buntu i poddał się uwięzieniu. Tabinshwehti długo naradzał się ze swymi ministrami dochodząc ostatecznie do wniosku, że Ye Htut powinien otrzymać rękę jego siostry wraz z książęcym tytułem Kyawhtin Nawrahta. Wraz z tą decyzją Tabinshwehti zyskał lojalność swego szwagra „nie mającą równych w historii Birmy”.
Dowództwo wojskowe thumb|upright=1.3|Kampanie wojenne królestwa Taungngu (1534-1547)
Decyzja Tabinshwehtiego przyniosła mu w następnych latach nieocenione korzyści. W latach 1534–1549 Taungngu stoczyło wojny ze wszystkimi swoimi sąsiadami i w efekcie stworzyło największy organizm polityczny na terenie Birmy od czasu upadku Paganu w 1287 r. Ye Htut zwyciężył dla swojego króla w wielu kluczowych bitwach i pomagał mu w administrowaniu rozrastającym się królestwem.
Pod koniec 1534 r.przywódcy Taungngu zdecydowali się na zaatakowanie Hanthawaddy – większego, bogatszego, ale rozdartego podziałami królestwa na południu. Było to posunięcie taktyczne, otwierające na świat wąskie, wciśnięte w ląd Taungngu zanim uwaga Konfederacji Państw Szanów obróciła się w stronę tego ostatniego już królestwa w Górnej Birmie.