Armia Taungngu nie miała jeszcze w swych szeregach żadnych cudzoziemskich żołnierzy uzbrojonych w broń palną, za to dzięki ciągłemu dopływowi uciekinierów z pozostałych terenów Górnej Birmy w okresie poprzedzających trzech dekad, dysponowała ona znacznie większymi zasobami ludzkimi niż byłaby w stanie w zrekrutować w normalnych warunkach.
Tabinshwehti i Ye Htut (teraz tytułowany jako Kyawhtin Nawrahta) mieli jednak teraz po raz pierwszy poznać smak porażki. Pierwsze (1534-1537) spośród ich dorocznych, prowadzonych podczas pory suchej kampanii poniosły klęskę wobec dobrze uzbrojonych i silnie ufortyfikowanych umocnień Pegu. Jednak z każdą kolejną kampanią szło im coraz lepiej i posuwali się coraz bardziej w głąb terytorium Hanthawaddy. Przełomowa okazała się kampania z roku 1538–1539Pora sucha w Birmie trwa od listopada do marca, stąd każda kampania odbywała się na przełomie dwóch kolejnych lat., kiedy to udało im się zdobyć Pegu. Kyawhtin Nawrahta zasłynął swoim udziałem w bitwie pod Naungyo, podczas której jego lekkie siły zdecydowanie pokonały w delcie Irawadi przewyższające je liczebnie wojska Hanthawaddy. Bitwa ta, jedna z najsłynniejszych w historii Mjanmy, nazywana była „pierwszym charakterystycznym dotknięciem” Bayinnaunga.