Z kolei Afroamerykanka Zora Neale Hurston, uczennica Franza Boasa, znana jest z eksperymentów nad formami narracyjnymi w pisarstwie etnograficznym. Ważne dla późniejszego rozwoju antropologii feministycznej oraz jej wpływu na inne subdyscypliny poza antropologią kulturową były także antropolożka fizyczna Caroline Bond Day oraz archeolożka Mary Leakey.
Dopiero jednak w latach 70. XX wieku zaczął się wyodrębniać feministyczny nurt antropologii. Za ważne prace założycielskie uznaje się Women in Field Peggy Golde (1986) oraz Women, culture, and society (1974) Michelle Rosaldo i Louise Lamphere. Antropolożki te podjęły próbę odzyskania przez kobiety statusu odrębnych aktorek społecznych i kulturowych. Dotąd kobiety nie grały istotnej roli w opracowaniach i badaniach etnograficznych. Antropolodzy skupiali się na życiu mężczyzn, traktując ich jako podmioty uniwersalne. Golde argumentowała, że badacze-mężczyźni rzadko mieli dostęp do kobiet w badanych przez nich plemionach i społeczeństwach ze względu na społeczne normy regulujące kontakty międzypłciowe. O kobietach opowiadali wyłącznie mężczyźni. W efekcie ich życie oraz ich opinie nie były znane. Brak wiedzy antropologów oraz miejscowa dominacja mężczyzn utrwalały asymetrię między pozycją mężczyzny a pozycją kobiety w społeczeństwie.