Antropologia kobiet czerpała również z filozofii Fryderyka Engelsa, który w książce Pochodzenie rodziny, własności prywatnej i państwa (1884) twierdził, że asymetria między kobietami i mężczyznami nie jest ponadczasowa, lecz jest produktem stosunków kapitalistycznych, który rozpowszechnił się na świecie za sprawą kolonializmu. W miarę jak krytyka jednostronności opisów antropologów-mężczyzn rosła w siłę, spopularyzowało się podejście add women and mix, które polegało na wspominaniu – często powierzchownym – kobiet w opisie danego społeczeństwa.
Antropologia kobiet przekształciła się następnie w antropologię płci kulturowej. Czołową antropolożką związaną z tym przejściem jest Gayle Rubin, autorka koncepcji gender/sex system. Zgodnie z nią płeć kulturowa jest związana z płcią biologiczną, ale nie jest to związek determinujący i ścisły. Idąc w ślady feminizmu koloru, antropologia płci kulturowej uznała postulaty pierwszej fali feministek i antropolożek za zbyt skoncentrowane na wartościach mieszczańskich. Stało się tak dzięki przejściu od dokumentowania doświadczeń kobiet jako uniwersalnej populacji do interpretacji miejsca płci we wzorach znaczeń, społecznych relacjach oraz hierarchii władzy. Obejmuje to pracę antropolożek Henrietty Moore i Ethel Albert.