Moore utrzymywała, że antropologia, nawet prowadzona przez kobiety, ma tendencję do "porządkowania świata w męski idiom [...] ponieważ badacze są albo mężczyznami, albo kobietami przeszkolonymi w dyscyplinie zorientowanej na mężczyzn". Jak argumentuje Moore, teoretyczna architektura antropologii oraz jej metody badawcze były tak przytłaczająco zdominowane przez ideologię seksistowską, że bez poważnej autorefleksji oraz świadomego wysiłku podjętego w celu przeciwdziałania temu nastawieniu antropologia nie mogłaby sensownie reprezentować kobiecych doświadczeń.
Współczesna antropologia feministyczna wyrasta z antropologii płci kulturowej, zajmując się relacjami między kobiecym ciałem a kulturowymi, medycznymi i ekonomicznymi aspektami społecznymi. Obejmuje również rozszerzenie polityk feministycznych poza antropologię kulturową do antropologii fizycznej, antropolingwistyki i archeologii. Antropologia feministyczna staje się stanowiskiem interdyscyplinarnym, łącząc ze sobą studia kulturowe, historię, literaturoznawstwo czy studia etniczne.