W drugiej połowie XIX wieku wśród naturalistów wzrosła świadomość wartości dzikiej przyrody. Powstanie zjednoczonego cesarstwa i wzorce płynące głównie ze Stanów Zjednoczonych, gdzie powołano Park Narodowy Yellowstone, doprowadziły do uchwalenia pierwszego nowoczesnego prawa krajowego chroniącego ptaki w 1888 r. Od 1906 r. w Prusach dzięki inicjatywie Hugo Conwentza wprowadzono krajowy program ochrony przyrody. Podjęto także starania o wielkoobszarowe formy ochrony, wkrótce powołano Park Ochrony Przyrody Pustaci Lüneburskiej (Naturschutzpark Lüneburger Heide), prekursora niemieckich parków natury oraz duże rezerwaty przyrody w koloniach. Po I wojnie światowej politykę ochrony przyrody ujednolicono na terenie całej republiki, zaczęły powstawać pierwsze formalne rezerwaty przyrody (Naturschutzgebiet). Po dojściu NSDAP do władzy nadano jej silne znaczenie ideologiczne. Po II wojnie światowej w latach 50. po raz kolejny zreformowano system prawny doprowadzając do powstania parków natury (Naturpark, odpowiednik polskich parków krajobrazowych), a w r. 1970 powołano pierwszy park narodowy w Lesie Bawarskim. Kolejnymi znaczącymi krokami w rozwoju sieci ochrony przyrody w Niemczech było zjednoczenie kraju w 1990 r.