odtąd stopniowo wprowadzał w księstwie reformy w duchu tego wyzwania (m.in. ogłoszone przezeń w 1605 r. Verbesserungspunkte). Budziło to niezadowolenie szlachty, w większości opowiadającej się po stronie luteranizmu. Innym powodem niezadowolenia było faworyzowanie przez władcę cudzoziemców.
W 1623 r. zapadł ostateczny wyrok w sprawie sporu o dziedzictwo w Marburgu, zgodnie z którym całe dziedzictwo po zmarłym Ludwiku IV zostało przyznane darmstadzkiej linii dynastii heskiej. Jesienią tego samego roku w Hesji rozłożyły się z kwaterunkiem wojska Johanna von Tilly'ego. Nie tylko szlachta, ale nawet doradcy i małżonka księcia obrócili się wówczas przeciwko Maurycemu, zarzucając mu doprowadzenie państwa do ruiny i pozostawianie go swemu losowi (ówczesne wyjazdy Maurycego nosiły znamię eskapizmu). Pod nieobecność Maurycego podjęto rokowania z Tillym, aby przekonać go do opuszczenia Hesji lub przynajmniej zmniejszenia kosztów jego stacjonowania, co Maurycy uznał za zdradę. Jednak pod naciskiem szlachty, rady i małżonki landgraf został zmuszony do abdykacji na rzecz swego syna Wilhelma 17 marca 1627 r. Julianie oddano czwartą część księstwa, aby zapewnić odpowiedni dochód jej i jej licznym dzieciom.