Kastelówki przy ulicy Andrzeja Potockiego (dzisiejsza ulica Tarasa Czuprynki) położone w północno-zachodniej części Lwowa i umieścił tam skład budowlany praskiej fabryki materiałów budowlanych „Warta i Tichy”. Z czasem Zachariewicz sprzedał skład Janowi Lewińskiemu, który rozpoczął tworzenie wzorców materiałów budowlanych według własnych projektów, które uwzględniały ukraińską sztukę ludową. W ten sposób powstała mieszcząca się przy ówczesnej ulicy Andrzeja Potockiego 58 fabryka ceramiki „Jan Lewiński”, początkowo był to niewielki budynek z piecem do wypalania płytek, gdzie pracowało pięć osób. W 1894 pracował młyn do wyrabiania gliny, silnik parowy i piec, liczba pracowników wzrosła do dwudziestu pięciu. Glinę sprowadzano z Czech (najwyższej jakości) oraz z Glińska i Olejowa. Asortyment produkowanych wyrobów obejmował płytki ceramiczne, wazony, dachówki, cegłę i figury ceramiczne. Po 1910 złoża w okolicach Lwowa i w Olejowie zaczęły się wyczerpywać i Jan Lewiński planował przenieść produkcję do Glińska. W tym czasie był to jeden z największych zakładów tego typu w całej Galicji, pracowało pięć wydziałów produkcyjnych – kaflarski, płytek ściennych i podłogowych, naczyń i wazonów, ceramiki szlachetnej i rzeźby.