Podczas międzynarodowej wystawy w Odessie w 1911 wyroby ceramiczne firmy Lewińskiego otrzymały złoty medal Imperialnego Rosyjskiego Stowarzyszenia Technicznego. Rozwój firmy zahamował wybuch I wojny światowej, a następnie walki o Lwów i wojna polsko-bolszewicka. W 1918 polskie władze odmówiły zapłaty za dostawy towarów dokonywane w ramach austriackich zamówień publicznych, była to decyzja polityczna, ponieważ Jan Lewiński finansował Legion Ukraińskich Strzelców Siczowych oraz wspierał kampanie polityczne przywódców Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. W 1919 wzrosło zadłużenie hipoteczne, a wierzyciele zaczęli wycofywać listy gwarancyjne. Jan Lewiński nie mogąc pogodzić się z taką sytuacją zapadł na zdrowiu i zmarł 4 lipca 1919 na zawał serca, spoczął na Cmentarzu Łyczakowskim. Zgodnie z jego ostatnią wolą firmą zarządzał Bronisław Bauer, który zmuszony był zlikwidować produkcję i sprzedać majątek fabryki, aby spłacić zobowiązania.