W hipotetycznym przypadku nieskończenie częstych pomiarów stan cząstki zostałby „zamrożony” i nie rozpadłaby się ona nigdyW świetle zasady nieoznaczoności możliwość prowadzenia nieskończenie częstych (ciągłych) pomiarów jest dyskusyjna.
Zjawisko jest do dziś tematem licznych prac naukowych i dyskusji, dotyka bowiem samych podstaw mechaniki kwantowej: efektów pomiaru czy kolapsu funkcji falowej. Istnieją propozycje wykorzystania tego zjawiska w kwantowych komputerach i kwantowych systemach transmisji, do ochrony stanów splątanych przed dekoherencją w wyniku oddziaływania ze środowiskiem.
Potwierdzenia eksperymentalne
Pierwszej doświadczalnej obserwacji efektu dokonał David Wineland z zespołem w roku 1989. W eksperymencie badano wymuszone przejście pomiędzy poziomami nadsubtelnymi jonów 9Be+ zamkniętych w pułapce jonowej. Fala radiowa o częstości rezonansowej pełniła rolę czynnika wymuszającego przejście do poziomu o wyższej energii. Stan jonów odczytywany był impulsami lasera, w jednym ze stanów jony silnie rozpraszały światło laserowe, w drugim nie oddziaływały z nim. Badacze obserwowali, że ze wzrostem częstotliwości „odczytujących” impulsów laserowych malało tempo przejścia jonów pomiędzy stanami.