Załóżmy teraz, że dokonujemy pomiaru cząstki niemal natychmiast po jej przygotowaniu. Ponieważ czas ewolucji był bardzo krótki, więc stan cząstki będzie w tym momencie niemal czystym stanem początkowym, z minimalną domieszką stanów po rozpadzie. Dlatego pomiar niemal zawsze pokaże, że cząstka nie rozpadła się i jednocześnie przywróci jej czysty stan początkowy. Jeżeli taki pomiar będziemy powtarzać bardzo często, cząstka będzie ciągle przywracana do stanu początkowego. Fakt ten nie miałby znaczenia, gdyby prawo rozpadu (zależność prawdopodobieństwa rozpadu od czasu) było ściśle wykładnicze; w tej sytuacji niewielkie prawdopodobieństwo rozpadu przy każdym z pomiarów sumowałoby się do takiego samego całkowitego prawdopodobieństwa, jak w przypadku bez częstych pomiarów. Jednak mechanika kwantowa przewiduje, że prawo rozpadu nie jest dokładnie wykładnicze: istotne odstępstwa pojawiają się dla krótkich czasów i dzięki nim częste pomiary będą (zazwyczaj) spowalniały rozpad.