Tie-break (od ang. „rozstrzygnięcie remisu”, nie: „przełamanie remisu”) – nazwa końcowych partii w grach sportowych, w których nie jest dopuszczalne zakończenie meczu remisem, takich jak tenis ziemny czy siatkówka.
Tenis ziemny
W tenisie ziemnym tie-break został wprowadzony w połowie lat 70. XX wieku, na wniosek Jamesa Van Alena jako trzynasty, decydujący gem w secie, w którym doszło do wyniku 6:6. Wcześniej w takiej sytuacji grano do dwóch gemów przewagi – 8:6, 9:7 itd., co często bardzo przedłużało mecze czyniąc je niewygodnymi do transmitowania na żywo. Tie-breaka, a w konsekwencji całego seta, wygrywa zawodnik, który pierwszy uzyska w nim siedem punktów i jednocześnie ma co najmniej dwa punkty przewagi nad przeciwnikiem. W przeciwnym razie gra toczy się dalej, aż do uzyskania dwóch punktów różnicy.
W tie-breaku pierwszy serwuje tenisista, który zaczynał serwować w danym secie. Zmiana serwisu następuje po pierwszym punkcie, a później kolejno po każdych dwóch rozegranych punktach. Zmiana stron następuje po każdych sześciu rozegranych punktach.
W zapisie meczowym wynik tie-breaku umieszcza się w nawiasie, często ograniczając się tylko do wyniku przegranego, np.